ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΟ ΠΟΡΤΟ ΛΙΛΙ

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ - ΑΡΛΕΤΑ

ΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

Πρόσθετα και Συντηρητικά

Αυτό που συζητούσαμε για τα πρόσθετα και τα συντηρητικά που υπάρχουν στα διάφορα τρόφιμα που φτάνουν στο τραπέζι μας.

Τα πρόσθετα και τα συντηρητικά τροφίμων είναι φυσικά ή τεχνητά χημικά, τα οποία προσθέτουμε στα τρόφιμα για να μεγαλώσουμε τη διάρκεια ζωής τους ή να βελτιώσουμε το χρώμα και την εμφάνισή τους. 
Τέτοιες ουσίες έχουν χρησιμοποιηθεί από τα αρχαία χρόνια στα τρόφιμα, με παράδειγμα το αλάτι, τη ζάχαρη και το ξύδι. Τα τελευταία χρόνια όμως, με την εμφάνιση των έτοιμων φαγητών, έχουν παρουσιαστεί εξαιρετικά πολλά καινούρια πρόσθετα και συντηρητικά, τα οποία δεν είναι όλα ασφαλή για την υγεία μας. Κάποια από αυτά έχουν κατηγορηθεί για καρκινογενέσεις, αλλεργίες, άσθμα, ημικρανίες και πάρα πολλές άλλες ασθένειες.

Για την καλύτερη διαχείρηση αυτών των ουσιών, κάθε ένα πρόσθετο έχει πάρει έναν μοναδικό αριθμό. Στην Ευρώπη οι αριθμοί αυτοί ξεκινούν με το Ε, πράγμα όμως που δε συμβαίνει εκτός Ευρώπης. Οι χώρες γενικώς δεν έχουν τις ίδιες νομοθεσίες και απαγορεύσεις για τα διάφορα πρόσθετα. Σε πολλές χώρες επιτρέπονται ουσίες που σε άλλες είναι απαγορευμένες, σε άλλες εμφανίζονται με το Ε μπροστά, σε άλλες με τον αριθμό και σε άλλες με την ονομασία τους.

Σε γενικές γραμμές τα Ε χωρίζονται στις εξής ομάδες:

Ε100-Ε199     χρωστικές ουσίες
Ε200-Ε299     συντηρητικές ουσίες
Ε300-Ε399     αντιοξειδωτικές ουσίες
Ε400-Ε499     γαλακτωματοποιητές, πηκτικά μέσα, σταθεροποιητές
Ε500-Ε599     ρυθμιστές οξύτητας
Ε600-Ε699     βελιτωτικά γεύσης
Ε900-Ε999     διάφορα
Ε1000-Ε1999     πρόσθετα χημικά

ΠΙΝΑΚΑΣ ΒΛΑΒΕΡΩΝ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΩΝ Ε
ΑΛΛΕΡΓΙΕΣ	ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ	KAΡΚΙΝΟΓΟΝΑ
	ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ
Ε 102	E 102	Ε 102
	E 104
Ε 107	E 107	Ε 107
	E 110
Ε 110	E 133	Ε 122
	E 312
Ε 122	E 127	Ε 151
	E 128
Ε 123	E 131	Ε 154
	E 132
Ε 124	E 212	Ε 173
	E 123
Ε 132	E 154	Ε 407
	E 155
Ε 155	E 210	Ε 128
	E 211
Ε 210	E 250	Ε 153
	E 216
Ε 211	E 218	Ε 155
Ε 212	E 219
Ε 213	E 220	E 230
Ε 219	E 230
Ε 223	E 311	E250
Ε 214	E 320
Ε 215	E 251	E251
Ε 216	E 262
Ε 217	E 270	E252
Ε 218	E 310
Ε 431	E 627	E 900
Ε 224	E 124
Ε 225	E 325
Ε 226	E 541
Ε 227	E 621
Ε 250	E 623
Ε 131	E 122
Ε 310	E 217
Ε 311	E 631
Ε 312	E 632
Ε 414	E 635
Ε 430	E 120
Ε 221	E 215
	E 321

Αυτές τις ουσίες μπορούμε να τις αποφεύγουμε, αλλά το πρόβλημα έχει μεγαλώσει, γιατί τώρα πάρα πολλές εταιρείες αναγράφουν τα πρόσθετα με το όνομά τους και όχι με τον κωδικό.

Πάμε μια βόλτα στη Disneyland?

Γκούφυ - Πως να οδηγείς Ποδήλατο!!!

Εσύ και το ποδήλατό σου!

Μάθετε για τα ποδήλατα πατώντας πάνω στο σήμα.

ποδήλατο του 1820

Ποδήλατο ονομάζεται το δίτροχο (μερικές φορές τρίτροχο) όχημα, που κινείται καθώς ο αναβάτης του χρησιμοποιεί τη μυϊκή δύναμη των ποδιών του. Το ποδήλατο αποτελεί ένα ιδιαίτερα διαδεδομένο μεταφορικό μέσο. Ο αριθμός των ποδηλάτων του πλανήτη στις μέρες μας υπολογίζεται ότι ξεπερνά το ένα δισεκατομμύριο. Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ποδηλάτου αποτελεί η δυνατότητα του να ανταποκρίνεται σε αρκετά διαφορετικές απαιτήσεις, όπως είναι η μετακίνηση, η άθληση και η ψυχαγωγία.

Ανεμόμυλοι - μυλωνάδες

ΜΥΛΩΝΑΣ

Μυλωνάδες λέγονταν στα παλιά χρόνια αυτοί που εκμεταλλεύονταν τους μύλους και άλεθαν τα σιτηρά, για να παράγουν αλεύρι, με το οποίο παρασκεύαζε το ψωμί της η οικογένεια.

Οι αλευρόμυλοι διακρίνονταν σε κείνους που κινούνταν με νερό τους νερόμυλους, και σε κείνους που κινούνταν με τον αέρα, που λέγονταν ανεμόμυλοι. Οι περισσότεροι νερόμυλοι λειτουργούσαν το χειμώνα και ελάχιστοι το καλοκαίρι και σε τόπους όπου υπήρχαν τρεχάμενα νερά. Η λειτουργία ενός νερόμυλου απαιτούσε εγκαταστάσεις, που εξασφάλιζαν τη μεταφορά και την αποθήκευση του νερού, για την κίνηση του μύλου και μηχανισμούς έξω και μέσα στο κτίσμα του μύλου, με τους οποίους γίνονταν η εκμετάλλευση της υδατόπτωσης του νερού και η μετάδοση της κίνησης στη μυλόπετρα για το άλεσμα των καρπών.

Οι ανεμόμυλοι κινούνταν με τη βοήθεια του ανέμου και γι’ αυτό οι περισσότεροι λειτουργούσαν μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, που οι άνεμοι ήταν ήπιοι. Οι ανεμόμυλοι χτίζονταν τις πιο πολλές φορές ομαδικά στα λεγόμενα μυλοτόπια. Τα μυλοτόπια ήταν συνήθως τόποι με στρωτούς ανέμους όπως οι πλαγιές λόφων. Οι ανεμόμυλοι διακρίνονταν σε μονόκαιρους και σε στρογγυλούς. Οι μονόκαιροι ήταν προσανατολισμένοι αποκλειστικά προς βορρά και βορειοδυτικά, γιατί από την κατεύθυνση αυτή πνέουν συνήθως οι άνεμοι στην Κρήτη. Οι στρογγυλοί μύλοι μπορούσαν να κινούνται με όλους τους ανέμους, αφού μπορούσαν να περιστραφούν και να προσανατολιστούν κάθε φορά στην κατεύθυνση απ’ όπου έπνεε ο άνεμος. Το βασικό εξάρτημα του ανεμόμυλου, με το οποίο εξασφαλίζονταν η κίνηση του με την επενέργεια του ανέμου, ήταν η φτερωτή, που βρισκόταν μπροστά και έξω από το κτίσμα του μύλου. Και στις δυο περιπτώσεις ο βασικός κορμός του μύλου ήταν η πέτρα. Δυο πέτρινοι δίσκοι κινούνταν αντίθετα και τρίβοντας τον καρπό τον μετέτρεπαν σε αλεύρι. Η κίνησή τους γινόταν μέσα από ένα σύστημα αξόνων από τη ρόδα του νερόμυλου ή του ανεμόμυλου στους πέτρινους δίσκους.

Η δουλειά του μυλωνά ήταν μοναχική, σκληρή, επίπονη αλλά προσοδοφόρα. Συνήθως δεν πληρωνόταν με χρήματα, αλλά με αλεύρι, ανάλογα με τη ποσότητα που άλεθε. (αλεστικά).